-->

فدايي ...


قدم  بر ديده ام بگذاشتيّ و جا به دل داري
تو در اين خانه و آن خانه حقّ آب و گل داري



فداي   مهرباني هاي   معصومانه ات گردم
که گر با ديگران گهگاه ، با من متّصل داري!

برچسب ها :

فدايي ...,فدايي

قصيده ي انتفاضه


افسوس  هست    ماتم   نان        ترس    جان هنوز
خوف    از    فريب   و    توطئه ي    اين   و     آن  هنوز
افساد   مي کنند       ستم گستران                غرب
بيداد      مي کنند              فرومايگان             هنوز
مي خواستيم     تا   که     نباشد       دريغ   هست
از      ديو    يادبود      و    ز   شيطان      نشان  هنوز
با        فتنه هاي       دائم      شيطان اکبر      است
نسل    بشر   به   زحمت    و    آتش به جان   هنوز
در       ادّعاي      نظم       نوينش         يکي      نگر
محکم     اساس     جهل   کهن    در    جهان  هنوز
آوخ     که    از     تهاجم    فرهنگي اش    به     دهر
دودي   رود   به     ديده ي       هر      دودمان   هنوز
از    آتشي   که     داده       حوالت       به       باختر
يک     واحه    شعله زار      بود        خاوران     هنوز
آهسته     بگذريد       که        صياد         جورکوش
دارد       هزار     تير       جفا       در     کمان    هنوز
ياران        کاروان       و       شريکان        دزد       را
از    جان    و   دل    دهند       برات     ضمان  هنوز
بر   عرش    مي رود     همه روز    و   شب از جفا
دود       فغان       و         نائره ي      الامان     هنوز
بنگر    يکي       شقاوت     صهيون      ديو   خوي
بيداد       مي کند       به        فلسطينيان    هنوز
بيت المقد س  است      همان  قبله ي نخست
در      انحصار      قوم         جهود     جبان     هنوز
جلاد      ديو سار        به         امر           خدايگان
بيرون    ز     کام    مي کشد     آنجا    زبان هنوز
بنگر    يکي   به     سينه ي   سينا  که لاله اش
با     ياد      هر     شهيد   بود    خونچکان   هنوز
وز          دود     آه         امت      آزاده ي    نبي
زنگار      بسته         آينه ي        آسمان    هنوز
افّ لک   اي      عنود      عرب زاد     دين به  مزد
کاين     قوم    را   نبهره   تويي    پاسبان هنوز
ابليس     را     هر   آينه    دستي    در  آستين
استاده       برده وار     بر     آن   آستان    هنوز
آب     عرب    ببردي      و     خاکش      بباختي
مهري    فحول     طايفه      را   بر  دهان  هنوز
چندين    هزار       قاتل        سوداگر       شرف
از    هر    قبيله اي    و   ز    هر   خاندان  هنوز
انديشه مي کنندو سپس شيشه  مي کنند
خون    هزار   کودک   و   پير     و    جوان هنوز
سيلاب  اشک    مي رود  از چشم  مرد و زن
ديو    ستم  نشسته   به   تخت   روان  هنوز
از    مغز    استخوان    يتيمان       در   به   در
در    غلغل    است    ديگ  ز دد  بدتران هنوز
بس   جوجگان   که   خفته  به نازند  واي ما
آتش     زبانه   مي کشد   از    آشيان  هنوز
پر    بسته اند    مرغ   شباهنگ  را   و  کبک
سر   زير    برف    برده  و  دل در گمان   هنوز
با   وعده  تا به  کي  دل  خود سبزمي کنيد
جاري  است خون  سرخ کران  تا کران هنوز
گيرم  سلاح   گرم   نباشد   به  قلوه  سنگ
تا    فتح   قدس  رزم  دمان مي توان   هنوز
هر چند  کاين   سران   به  پايان رسيده کار
سر خورده اند و   بي هنر   و   ناتوان   هنوز
آماده ي       نبرد        جوانان              امتتند
با    غاصبان   سنگدل   از  هر   مکان  هنوز
از   جان   خود   دريغ   ندارند    و  مي دهند
در      راه     اعتلاي    بهين     آرمان    هنوز
ايران  در   اين  مسير جلودار   لشکر است
با      رهنمود     رهبري       کاردان      هنوز
زان پير   آن  مراد مهين    آن  درست   عزم
دارد   به    گوش    زمزمه ي   جاودان  هنوز
از    کربلا    به     قدس   گشاييد   راه   فتح
کاينجاست   در    قلمرو    بي  باوران هنوز
تا   در    حريم    مسجد الاقصي   برد   نماز
ره    روز   و  شام   مي سپرد  کاروان هنوز
بر  سرنوشت     قوم   عرب     بي  تفاوتند
حکام        لامروت        نامهربان          هنوز
با    انتفاضه   قهر  و  به  صهيون  در آشتي
زود   است   زود  خاتمه ي   داستان  هنوز
گرگ    حريص  مي درد  آن  برّگان ونيست
سگ   را    توان   رزم   به  امر  شبان هنوز
هشدار کانتقام  بزرگي  است  پيش  روي
در غيبت  است  مهدي صاحب زمان هنوز
اسلام   را   نکاسته  خوش رقصي   جهول
آن حشمت  وجلالت و آن قدر و شان هنوز
فرصت حرام گشت و شکايت همان که بود
دفتر  تمام  گشت   و  حکايت  همان  هنوز
بي ارزشست منطق گوياي «خوش عمل»
تا هست چشم بسته  و گوش گران هنوز.

دو کبوتر ....


دو        کبوتر    دو       هوس
اسيرن         کنج        قفس
هر        دوتا     بي همزبون
هر       دوتا    بي همنفس
*
يکي       از     غمش ميگه
يکي       از   خوشحالياش
يکي       از    صبح    سپيد
يکي       از   روز     سياش
*
يکي      از    طالع    نحس
يکي      از   بخت        بلند
يکي      از     گولّه ي   داغ
يکي     از       بگو     بخند
*
بيچاره          ....       کبوترا
اسير       وهم        خودند
کنج    اين       کهنه قفس
راضي     از   سهم خودند
*
اگه       روزي        بشکنه
اين قفس     رها     بشن
ديگه      فرقي         نداره
که    ز   هم    جدا  بشن
*
دو  کبوتر           دو هوس
کاشکي     همصدا بودن
اگه     يکّي     مي شدن
کي ز    هم     جدا بودن؟
*
قفس اون وقت واسشون
خونه ي شادي مي شد
نغمه هاي     بي  کسي
شعر    آزادي      مي شد
*
ما        همون       کبوترا
توي      دام تن      اسير
کي ميشه    رهابشيم
تو اسير    و   من اسير؟
*
دو کبوتر         دو  هوس
اسيرن        کنج   قفس
هر  دوتا      بي همزبون
هر  دوتا    بي همنفس.

برچسب ها :

کبوتر ....

بهار پيروزي ...


شکوفه    مي زند     از   باغ  جار   پيروزي
بهار      آمده        با         کوله بار    پيروزي

رسول  فاتح  خورشيد  ، مي دهد پيغام
رسيد     يکّه سوار       از     تبار    پيروزي

کتاب  نغمه ي  ناب  هزاردستان  راست
ورق    ورق  سخن     دل    شعار  پيروزي

بنوش  تا  که  بماني ، نسيم    را  گويم
که     تحفه اي است   ره آورد يار پيروزي

نمودِ ژاله    پگاهان     به    دامن  گلبرگ
چکامه اي است   که  سازد  نثارپيروزي

اناالحق  گل سوري ز   کام خونين  فام
حکايتي است     ز  منصور   دار  پيروزي

صلاي  عشق  در افکن به خرّمي   ديّار
که خرّم است به عشق اين ديارپيروزي

به    کورچشمي  پائيز ،  شادماني کن
که    فاتحانه   در    آمد    بهار     پيروزي.
بهمن ماه 1358 شمسي -کاشان.

گالشهاي ننه آقام!



مرحوم ابوي (رحمت الله عليه)مي گفت:وقتي عمه کوکبتان را در تهران شوهر داديم مادرم که ننه آقاتان باشد خيلي بيقراري مي کرد.
دوهفته نگذشته بود که بابجونتان -يعني پدرم-امر کرد مادرم را به تهران ببرم تا ديداري تازه کند و قرار گيرد.صبح يک روز زمستاني بليت اتوبوس خريدم و از کاشان به سمت تهران حرکت کرديم.آن روزها -سال 1330-تهران خيلي خلوت بود و از ترافيک خبري نبود.
به تهران که رسيديم و از گاراژ بيرون زديم تا به سمت خانه ي عمه کوکب برويم وسيله اي جز اتوبوس دوطبقه ي شرکت واحد گيرمان نيامد.مادرم که براي اولين بار اتوبوس دوطبقه ديده بود حيرت زده به هيجان آمده بود.با لهجه ي شيرين کاشاني مي گفت:ننه حُسَي! اي اتوله چقذه خرسَه! ؛يعني :ننه حسين جان!اين اتومبيل چقدر بزرگ است.(کاشانيها به هر چيز بزرگ «خرس» مي گويند آن هم نه به طنز که به جد.مثلا مي خواهند بگويند برادرم از من بزرگتر است مي گويند:بردرم از من خرس تره...)خلاصه سوار اتوبوس دو طبقه شديم .من مي شنيدم که مادرم زير لب غرولند مي کند و مي گويد:خلايق تهرون چقذه بي مبالاتند.با گالشاشون ميآن تو....به مقصد که رسيديم و پياده شديم دم در اتوبوس مادرم را ديدم که حيران و متحير دور خودش مي چرخد و به دزدها لعنت مي فرستد.گفتم:ننه جو ؛ چي چي شده؟گفت:چي چي ميخواسي بشه ننه جو؟من وختي اومدم تو اتوله گالشامو دم در بيرون کردم حالا مي بينم نيس.دزداي بي شرف گالشامو بردند.هم من و هم افراد دور و بر از خنده ريسه رفتيم.مادرم که ننه آقاي ساده دل و صميمي شما باشد در مبدا هنگام سوار شدن به اتوبوس کفشهاشو بيرون آورده بود و حالا در مقصد دنبالش مي گشت.تو گويي وارد اتاقي شده بود ه است و حالا از اتاق بيرون آمده و سراغ کفشهاي مفقودش را مي گيرد.خلاصه قبل از رفتن به خانه ي عمه کوکب سري به مغازه ي کفش فروشي زديم تا براي ننه آقاتان گالش جديد بخرم.....خدا همه ي اسيران خاک را رحمت کناد.آمين.

نيايش


اگر     مرا        براني     ،    ز      درگهت       الهي
به     هيچ    جاي      ديگر   ،     نباشدم  پناهي

به   دل     هميشه     دارم ، اميد بخشش از تو
اگر که    سر     زد     از من  ،   تخلّفي ، گناهي

در  اين سرا    که هردم ، رسد   غم  از پي غم
به جز تو کيست محرم، کجاست تکيه گاهي؟

جهنمي که   در تن      ،     به پا   شد از هريمن
شود     بهشت    بر     من   ،   اگر کني نگاهي

 به دل چو جلوه  کردي ، زبان  به  شکر  واشد:
چه هوري وچه هوري!چه ماهي وچه ماهي!

به      روزي     مقدّر        ،    تويي  تو   ذرّه پرور
اگر    به      آسمان در    ،     وگر  به قعر چاهي

هزار    سال     طاعت    ،   به   نيم جو   نيرزد
اگر      مرا       نبيني     ،     اگر   مرا  نخواهي

ستم  کشيدگان را       ،    عتاب  ديدگان   را
ز   خود رميدگان    را    ،    پناه   و  دادخواهي

دهان شکوه بستم  ،  سزد  رسد شکستم
به جرم  آن  که   هستم  ،  رفيق نيمه راهي

تباه      روزگارم    ،      هماره      شرمسارم
نياز    اگر که     آرم     ،    به  غير    گاه گاهي

در آستان پيري   ،  خوشم  که    مي پذيري
مرا   به    سر به زيري   ،  مرا به   سوز آهي

اميد     عفو     دارم   ،    اگر    به    درگه  آرم
گناه     کوه    کوهي     ،   ثواب کاه   کاهي .

برچسب ها :

نيايش,نيايش

آتش نشانان دلاور ....


آتش  نشانان      دلاور         ،     اي         افتخار           مام    ايران
بر      بام      هستي     مي درخشد    ،    نام شما   با نام ايران

چشم و چراغ     ما      و      ايليد   ،   در پايمردي    چون  خليليد
«بردآ سلاما»        را        دليليد    ،    بر          آتش        آلام ايران

آتش     اگر    تنپوش      داريد     ،    چون  باغ گل    آغوش داريد
جام     شهادت     نوش     داريد    ،    از     باده ي    گلفام ايران

دريا دل    و    روشن ضميريد    ،   در  بيشه ي اخلاص   شيريد
مرد       خطرهاي       خطيريد    ،     از      شورتان      آرام ايران

اي جانتان   بر کف    چو   آرش ، وي    در دل    آتش   سياوش
در    رادمردي     چون     کيارش   ،    شهزاده ي    گمنام ايران

از خويش دست افشان گذشتيد ، کي از سر پيمان گذشتيد
وز   جان  شيرين تان     گذشتيد ،  شيرين شود  تا کام ايران

حق باوران   حق پرستيد   ،     از     باده ي     توحيد    مستيد
هم   شمع   و    هم   پروانه   هستيد   ،  روزآوران    شام ايران

آن      قهرمانيهاي    جاويد    ،  وان   طرفه   ايثاري   که   کرديد
خورشيدسان   خواهد   درخشيد ، بس قرنها    بر   بام ايران.

مثنوي موشّح:«براي استاد عباس مشفق کاشاني»


(بمناسبت دومين سالروز پرواز جاودانه ي استاد)
______________________________________________
*اشاره:
در سالهاي آغازين دهه ي 60 که از کاشان به تهران کوچيده بودم،استاد عباس مشفق کاشاني(اعلي الله مقامه الشّريف) بي هيچ توقع و چشمداشتي از من حمايت و مرا به راههاي درست تعامل با شاعران تهراني هدايت مي کردند.استاد فقيد ، الحق که از حيث معنا بر گردن من حقّ پدري داشتند که شرح آن در مجموعه خاطراتم از آن نحرير مقدام و انسان شريف والامقام آمده است.يک روز به پاس زحمات آن استاد بزرگ ، مثنوي موشّح ذيل را سرودم و تقديمشان کردم:
_______________________________________________
به دل      اگر   چه        غم     جاودانه اي  دارم      
خوشم      که       يار و انيس    يگانه اي  دارم
روان    اگرچه سرشکم ز ديده  چون درياست     
دلم      شکسته    به سنگ حوادث دنياست
اميدوار      از آنم       که     همدمي است مرا     
به زخمهاي     دل خسته مرهمي است مرا
يکي      ز     بعد پدر ، کو     بمرد   بي هنگام         
نکرد      يادِ      من     رنج   ديده       از      ايام
اسير      دام        خيالات       خويشتن  بودم          
کسي مباد     به آن حالتي     که    من بودم
سياه      از      غم   و      اندوه ، روزگارم    بود     
 به    کنج عزلت    خود ، آه و ناله    کارم   بود
تلاش من     همه       اين بود      گاه   برنايي       
که    روزگار      سر  آرم      به     کنج   تنهايي
اميد     هيچ     تحوّل    ،   نبود        حالم     را       
شکسته  بود      چو مرغي      زمانه  بالم را
دلم به محبس تن   سهره ي    اسيري   بود      
که هر کلام    به   گوشش     صفير تيري بود
عجيب     دوره ي   برنائي ام  هدر  مي رفت       
چه خوب بود      پسر   نيز    با پدر  مي رفت
به     حال زار  من خسته دل  نسوخت دلي      
که هردلي     به گرو بود    باخوش آب و گلي
امير   قافله ي      دردهاي        خود       بودم      
 سزاست     گويم اگر    خود بلاي خود بودم
سلام     گرم     صميمانه ام   نداشت جواب       
عذاب   بود     مرا     دوره ي    شباب ، عذاب
مسير      زندگي ام      تيره   بود   و ناهموار       
نه     از      سوار     خبر   داشتم  نه از رهوار
شبانه روز ِ    من     اينگونه   بود       تا روزي      
 گرفت      دست    مرا       آشناي   دلسوزي
فلک به گردش خود ، روي خوش نشانم داد     
که    از      گزند    حوادث    خط        امانم داد
قيام  نور     به   ظلمت سراي    خود   ديدم     
 دگر شدم     چو    رخ    آشناي   خود   ديدم
کوير   تشنه ي   جانم   بدل به   گلشن شد     
 سحاب  رحمت حق   يار مشفق   من شد
از   آن زمان      که     مرا    بود    رنج وافره اي      
به لطف دوست   نمانده ست غيرخاطره اي
شد آن زمان   که   به هر کوي     دربدر بودم        
پي    نوازش        رويايي         پدر         بودم
اگر    پدر   ز     سرم    رفت     در جوانسالي     
 به حقّ   من    پدري  مشفقم   کند  حالي
نيايد آن که    شود   سايه اش کم ازسرمن      
هماره     باد   سلامت     وجود      رهبر من
يگانه يار!   تو      را   در      چکامه ي   تبجيل      
چگونه مدح کند «خوش عمل»  به طبع کليل؟
67/3/30-دوشنبه عصر-تهران

بود و نبود .....


تا     که       بوديم         نبوديم       کسي
کشت    ما   را     غم       بي همنفسي

هيچ کس      با      دل      ما       يار   نبود
مونس     و      همدم     و    غمخوار نبود

پير   و   برنا      و        زن      و       مرد ديار
نه    به      باطن   که به ظاهر     غمخوار

همه        با        داعيه ي         همدردي
چه گروهي       چه     به    معنا     فردي

گاه گاهي           که           محبت کردند
همه         آلوده ي          منّت        کردند

سينه اي   بود      و     سراسر    غم بود
دل     در   آن    غمکده  خوش محرم بود

چون        يتيمي      سرِ        راه افکنده
يوسفي      بود         به      چاه  افکنده

الغرض             زندگي                دنيايي
همه   محنت    ،   همه    جانفرسايي

طي شد     و     مرگ نه دلخواه رسيد
تا     بياريم       به      لب       آه   رسيد

رخت  خود   شسته و ناشسته به در
جمله     برديم      از اين       دير  دو در

تا      که     رفتيم    همه      يار شدند
خفته  ما     و      همه      بيدار  شدند

در شگفتم     من   از اين مردم پست
مردم      زنده   کش       مرده  پرست

تا    که     هستيد      به ذلّت بکشند
چه  به    ذلّت    چه   به منّت بکشند

تا     که هستي همه هستت ببرند
چون   که   مردي   سر دستت ببرند

اي شما     مرد  و  زن    و   پير و جوان
که     مقيميد      به     اقصاي    جهان

قدر     يکديگر        اگر         نشناسيد
عشق     را     رهبر    اگر   نشناسيد

خاطر   آزار     به        هر     خاطره ايد
خسر   الدنيا                   و  الآخره ايد

پس    بياييد   در    اين    تيره   مغاک
که    بسي   آينه دل   خفته به خاک

قدر   آيينه      بدانيد    چو     هست
نه  در  آن وقت که افتاد   و شکست.

X
فروش اسکریپت خبرخوان کاوشگر + ارسال خودکار اخبار به کانال تلگرام
خرید و توضیحات بیشتر از لینک زیر
http://shopan.ir/?p=34