بود و نبود .....

بود و نبود .....


تا     که       بوديم         نبوديم       کسي
کشت    ما   را     غم       بي همنفسي

هيچ کس      با      دل      ما       يار   نبود
مونس     و      همدم     و    غمخوار نبود

پير   و   برنا      و        زن      و       مرد ديار
نه    به      باطن   که به ظاهر     غمخوار

همه        با        داعيه ي         همدردي
چه گروهي       چه     به    معنا     فردي

گاه گاهي           که           محبت کردند
همه         آلوده ي          منّت        کردند

سينه اي   بود      و     سراسر    غم بود
دل     در   آن    غمکده  خوش محرم بود

چون        يتيمي      سرِ        راه افکنده
يوسفي      بود         به      چاه  افکنده

الغرض             زندگي                دنيايي
همه   محنت    ،   همه    جانفرسايي

طي شد     و     مرگ نه دلخواه رسيد
تا     بياريم       به      لب       آه   رسيد

رخت  خود   شسته و ناشسته به در
جمله     برديم      از اين       دير  دو در

تا      که     رفتيم    همه      يار شدند
خفته  ما     و      همه      بيدار  شدند

در شگفتم     من   از اين مردم پست
مردم      زنده   کش       مرده  پرست

تا    که     هستيد      به ذلّت بکشند
چه  به    ذلّت    چه   به منّت بکشند

تا     که هستي همه هستت ببرند
چون   که   مردي   سر دستت ببرند

اي شما     مرد  و  زن    و   پير و جوان
که     مقيميد      به     اقصاي    جهان

قدر     يکديگر        اگر         نشناسيد
عشق     را     رهبر    اگر   نشناسيد

خاطر   آزار     به        هر     خاطره ايد
خسر   الدنيا                   و  الآخره ايد

پس    بياييد   در    اين    تيره   مغاک
که    بسي   آينه دل   خفته به خاک

قدر   آيينه      بدانيد    چو     هست
نه  در  آن وقت که افتاد   و شکست.

نظرات کاربران
X
در صورت مشاهده مطالب مغایر با قوانین و شعونات اسلامی از بخش ارتباط با ما گزارش دهید تا سریعا حذف گردد